Bir varmış, bir yokmuş...

        Kimi şarkıların sesi kısık gelir kulağıma, kimisinin çok yüksek… Ruhumun iniş çıkışlarında, yüreğimde bir basla tutunurum hayata… Her gün kalbimde bas vuran pıtırtıya tapınır, her gün bende kan pompalarım hayata… Perdemden çekine çekine sızan günışığına göz kırparım, her sabah kalkmadan bir şarkı gelir konar dudağıma… Sayarım sırtındaki siyah beneklerini, merak ederim; uğurböceğim bugün kaç yaşında…?

Söyler bana: Ruhunun yaşındayım…

        Lakin bir sabah, çok erken geldi uğurböceğim… Tatlı bir uyku var düşlerimde ama üşenmeden birlikte mırıldanıyoruz günün şarkısını… Dedi ki sana bir sürprizim var, seni bekliyor… Uyandım… Camın önünde her sabah beni bekleyen havamın elinde, bu sabah yeni tomurcuk açmış bir ilkbahar dalı var. Elimde uğurböceğim, omzumda küçük bir serçeyle başladık baharın şarkısını mırıldanmaya. Sonra birden aklıma dün gece geldi.

        Dün uyumadan sağ omzumda duran periye bir şey söylemiştim, görüyorum ki gerçekleştirmiş dileğimi…

         Uğurböceği: ‘’ Ne dedin ki ona? ‘’

         Üşüyorum dedim uğurböceğim. İnsanlar çok soğuk bu mevsim, çok yağmurlar yağdı gözlerimden, şemsiyelerim kirpiklerim çok küçük kaldı. Kara adımlarımla kalpler çizdim, ayaklarım ıslandı. Gökyüzü çok gri, renkleri özledim dedim, inatla taktım ya başıma her gün renkli şapkalarımı… Sağ omzumdaki peri, kayan yıldızlardan bir şey örttü üstüme dün gece, dileğim oldu uğurböceğim… İlkbahar geldi…

        Elimdeki küçük serçe dedi ki:
        - ‘’ O zaman bende sana, bir dilekte bulunabilir miyim? ‘’

        - Tabii dedim, ne istersen…
        - '' İlkbaharın masalını anlatsana bize… Gökyüzü renklensin, ağaçlar yeşersin, gözlerinde ışıklar doğsun, kirpiklerin kurusun, karlar eriyerek çıksın umutlara doğru yola…''

Başladım anlatmaya…

Bir varmış, bir yokmuş….... Bulutlardan harfler dökülmüş yazılar dünyasına, kelimeleler kucaklamış onları ve dünyanın en güzel yazılarının noktalarını uçan balonlar
    oluşturmuş…

 

                                                      ...Damla...