Oyuncak

Sahip olamadıklarımızı özler miyiz? Ben özlüyorum…

  Mesela oyuncakları… Benim hiç oyuncağım olmadı, ablamın 8 yaşında doğum günümde aldığı kamyon hariç. Bütün çocukluğum, o kamyonun üzerinde, sabah akşam mahallenin yokuştan kendimi salarak, mutlu çığlıklarımın içinde geçti, diyebilirim.

  Hemen hemen her çocuğun onlarca oyuncağı olmuştur. Etrafımda ki çocukları kıskanırdım. Onlar oyuncaklarıyla mutluydu, bense hayalleriyle. Aslında hayal kurmakta güzeldi. Her sabah kalktığımda, ‘’belki bugün oyuncağım olur’’ diye mutlu başlardım günlere. Hatırlıyorum da bir keresinde küsmüştüm bütün oyuncaklara. Garip değil mi sahip olamadıklarıma sitem etmem? Haksız da sayılmam hani. ‘’Benim neyim eksikti.’’ diye düşünmekten geçmezdi bazı zamanlar. Yastıklarla, sandalyelerle ve çarşaflarla çadırlar kurduğum günler de oldu elbet. ‘’Oyuncaklarım olmasa da mutluydum. Mutlu olmak için onlarca sebebim vardı.’’ Bu şekilde kendimizi de avuttuktan sonra, bir de bakmışım ki büyümüşüm…

  Nedense çocukları görünce onlara uzun uzun bakıyorum. Benim hiç bir zaman sahip olamadıklarıma sahip oldukları içindir belki de. Neyse ki artık eski zamanlar geride kaldı.

  Kim olursa olsun, bir tane çocuk bulacağım ve ona oyuncak hediye edeceğim.

  Belki de benim gibi çocuklarla doludur çevremiz…