AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR!

Hadi yine çocukluktan gidelim bugün de.
Hayatıma, bana bu yazıları yazdıranlara dönelim yine.
Akılmda yer etmiş, mıh gibi çakılmış öğretilere sürelim gemiyi.
Ayyakabı tamircisi vardı günün birinde.
Çalışkan, iyi yarı bir adamdı. Hani ya onu kimse yıkamazdı.
Gençliğin de öyle yakışıklıydı ki, zaten yaşlanmadı ki hiç.
Okumayı yazmayı askerde iken öğrendi.
Zorlu geçen çocukluk yıllarımda, bana çok şey öğretti.
Çocukların ağlamasına hiç dayanamazdı bu koca yürek,
Hani bizde çocuğuluğumuz da, şekere çikolataya oyuncağa ağlayan çocuklar olmadık hiç bir zaman.
Daha çocuk yaşta sırtımıza ağır gelen yükler acıtmıştı bizi. İşte o yüzden ağlıyorduk aslında.
Bu koca yürekli adam, bir şarkı ile siliyordu göz yaşlarımızı.
Ali Rıza Binboğa vardır hani. Öğretmenim adlı şarkısıyla tanımıştık onu.
Ama bir şarkısı daha vardır ki, benim çocukluk yıllarımda bana öğretilen bir ders gibiydi.
Rahmetli Dayım, ne zaman ağlasak o şarkıyı okurdu bize kucağına oturtur.
AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR YARINLARDA YARINLARDA MUTLU GÜNLER VAR.
Ve her daim, bize bunu söyler, teselli ederdi. Artık ne zaman ağlasam yada ağlamaya kalmışsam,
İşte bu şarkı gelir aklıma ve bu dersi bana öğreten dayım gelir aklıma.

Bir şey daha öğrendim Rahmetli dayımdan.
Her sıkıntılı anımızda herp offf çekeriz ya. dayım çok kızardı. ''off demeyin af dileyin. Af Allahım Af deyin. Off Allahım off demeyin. Ozaman isyan etmiş olursunuz. Allahın gücüne gider bize kızar, üzülür''derdi. ''Ama Aff Allahım Aff derseniz. İçinizdeki sıkıntılar daha çabuk gider'' derdi. Bu da bana bir ders oldu. Şimdi her can sıkıntımda Af Allahım Af deyip biraz olsun ferahlıyorum.
İşte kaybettiğim çok sevdiğim ayakkabı tamircisi rahmetli canım dayıcığımdan öğretiler sundum size. Aklınızın bir köşesinde bulunsuz diye.
Hadi şimdi bu eski şarkıyla, hem geçmişe gidelim. hemde gereksiz şeylere ağlamayı sıkılmayı bir kenara bırakalım.
Dayıcığımın bana öğrettiği dersi, AĞLAMAK YOK GÜLMEK VAR, sözünü hep aklımızda tuttalım.
Sevgiler.