ben giderken...

Kulağımda Ajda Pekkan, sırtımdaki sırt çantamda sadece birkaç iç çamaşırım, temizlik malzemelerim, bir elimde sigaram diğerinde zor taşıdığım bilgisayarım… Arkamda bıraktığım yıllarım, kan bağım; önümde kendimi zorlayarak kurduğum hayaller…

Adem’in bir buçuk sene boyunca her sızlanmamda tavsiye ettiğini, üniversite hayatım boyunca özendiğim şeyi, şimdiye kadar kaçış olarak görmüş, sorumluluklarım var diyerek bahanelerle geçiştirip ertelemiştim. En sonunda doktorların da beni dolduruşa getirmesi ve havaların iyice bozulması ile adımımı attım sokağa…

Sabahtan beri konuşmadığım sevdiğimi arayacak yüzüm yoktu, en sevdiğim insanı da rahatsız edecekmişim hissinden arayamıyordum, evini yeni birisi ile paylaşıyordu. Hem ondan bana kolayca ulaşabilirlerdi… Sevdiğimi arasam ne olacaktı? Kopup yanıma mı gelecekti, beni evine ya da bir arkadaşına mı götürecekti? Bana güvence mi vermişti bu adımı atabilmem için? Aradım, ikimizde de para yoktu ve korkuyordum. İnanmadı hatta güldü telefonda, kızma sürecini atlattıktan sonra.

Ps: şu an itibari ile kriz dinmiş olsa da, yarın kaldığı yerden devam edeceğinden adım gibi eminim ben, peki şu anda duyduğum tereddüt, birinin iteklemesi ile geçecek olsa duyacağım vicdan azabı da onun gibi yok olacak mı?

O geldi. Telefonumu son defa kapattım. Can’la bir yerde çok da uzun olmayan bir süre konuştuk, tartıştık.. Tahmin ettiğim kadar kötü olmasa da verdiği yanıtlar beni kırmak yerinde resmen uyandırdı. Demek ki bir yer veya şeylerden kaçıyorsan, tanıdık / alakadar ne ve kim varsa hepsinden arınıp gitmen gerekiyormuş. Yanında eski hayatından bir şeyler ya da birilerini götüremiyormuşsun. Lafa gelince bana kendimi düşünmemi söyleyen sevgilim teoride hala aynı şeyi söylüyordu, sadece yanımda yer alamayacağı yönünde ek bilgi veriyordu.

Daha önce de dediği gibiydi, birisi giderdi, diğeri gelirdi…

Hıçkırmadan ağladım ve artık tam anlamı ile yalnız ve ilk defa huzurluydum…

foto: 1x.com