Normal seyrinde giden bir hayatım varken niye kendimi irdeleme ihtiyacı duyuyorum?
Amacım ne?
Niye beynimi bu kadar yoruyorum.
Yaptığım şeylerden pişman olmamam gerekirken her attığım adımda niye bu kadar pişmanlık hissediyorum.
Kendi dehlizlerime çıkmaz sokakları bir bir ekleyen benken, kaybolan, yolunu şaşıran yine benim.
Sanki annemin çok sevdiği bir vazoyu kırdım da onu saklıyorum gibi yaşıyorum hayatımı.
Bölük pörçük...
Kendime bile açıklayamadığım, ifade edemediğim isteklerim var...
Saklanıyorum...
Yakalanmaktan korkuyorum.
Ne yapıyorum ben böyle?
Bilmiyorum.
Canım acıyor...
2 Yorumlar
Ben yeni çıktım ordan biliyorum cAt'im. Canın acımasın kıyamam. İyi olucak iyi.. zaman lazım biraz dimi?
insan bazen böle durum ve düşüncelere giriyor elinde değil...
zamanla bu düşüncelerden kurtulman ve yolunu şaşırmaman dileği ile...
saygılarımla...