Herkes Yerini Bilse...

Espri yapmayı severim (yapabildiğim kadarıyla) ve esprili insanları da severim.Yerinde espriler hoştur.Ve her ne kadar her ortamda kendiniz gibi olmaya çalışsanızda her kişiye aynı yakınlıkta olmadığınız için farklı seviyededir sohbetleriniz ve şakalarınızda.İlk girdiğiniz ortamdaki herkesle kırk yıllık ahbap gibi olamazsınız(belki bir ya da 2 kişiyle olabilirsiniz ama bütün toplulukla olamazsınız)Siz olsanız bile onlar sizi o şekilde algılamayabiliyor, bu da çok doğal bir durum.


İlk tanıştığınız bir toplumda sohbete kendinizden bir şeyler katarsınız ama mesafe olur yinede.10-15 yıllık arkadaşlarınızla yaptığınız sohbet şeklinde olmaz/olmamalıdır konuşmalarınız.10 yıl ve üstü arkadaş/dostlarınızla artık bir birinizi tanıyorsunuzdur eksileriniz ve artılarınızla birbirinizi kabullenmişsinizdir aynı şeyi samimiyetiniz olmayan kişilere yapmamalısınız en azından ben öyle düşünüyorum.


Anlayamadığım davranışlardan biri de arama belli ( olması gereken) bir seviye koyduğum kişilerin bana aşırı samimi davranmasıdır.Ben önce insanları gözlemlerim ve bakarım anlaşabileceğim biriyse sohbetlerime devam ederim ya arkadaş olurum ya da belli seviyede sadece sohbetlerle devam ederim..Ya da uzak durmamın benim için daha hayırlı olacağını düşünüyorsam uzak durmayı tercih ederim.Bu bir seçimdir.


Manevi olarak bana zararı olacak kişilerden uzak durup bilgi ve insanlık adına bir şeyler alabileceğim kişilere yakın olmayı tercih etmek benim seçimimdir.Onun için arama seviye koymayı tercih ettiğim kişilerin bana olur olmaz espriler yapmaları da pek hoşuma gitmez.Yanlış mıyım bilmiyorum sadece bir insanın dostlarına karşı esprileriyle herhangi birine karşı esprileri farklıdır -tıpkı sohbetleri gibi-diye düşünüyorum.Ben öyleyim en azından.Şakayı severim ama boyutu samimiyetimle alakalıdır.


Yeri , zamanı ve kimlere karşı olduğu önemlidir.Hayatıma yeni girmiş (hatta girmemiş kapısında olan)biri bana olur olmaz espriler yapmasın, istemiyorum üstüne üstlük hadsizliklerinede çoğu zaman kızıyorum.Bir dur bir tanı beni ya da bir bak bakalım ben seninle bu derece şaka yapacak kadar yakın olmak istiyor muyum ? Böyle insanlar bir adım ötesinde benim her şeyime karışmaya da kalkıyor ne hikmetse.Şaka yollu, fikir beyan ediyorum ayaklarına yatmalar falan...Yine de fazla tepki vermiyorum (terlik/ayakkabı hala ayağımda duruyor mesela bu durumlarda;) )sadece bu tip kişilerden (nasıl diyor siz beyaz Türkler ,elektrik alamadığım kişilerden )uzak durmaya çalışıyorum..En iyisi bu...


Not:Buna benzer bir durum yaşadığım için kaleme aldım yazıyı ..Yani reelimi buraya yansıttım kısacası..İyi de oldu rahatladım ;) Ve Resim alıntıdır biline 

Espri yapmayı severim (yapabildiğim kadarıyla) ve esprili insanları da severim.Yerinde espriler hoştur.Ve her ne kadar her ortamda kendiniz gibi olmaya çalışsanızda her kişiye aynı yakınlıkta olmadığınız için farklı seviyededir sohbetleriniz ve şakalarınızda.İlk girdiğiniz ortamdaki herkesle kırk yıllık ahbap gibi olamazsınız(belki bir ya da 2 kişiyle olabilirsiniz ama bütün toplulukla olamazsınız)Siz olsanız bile onlar sizi o şekilde algılamayabiliyor, bu da çok doğal bir durum.


İlk tanıştığınız bir toplumda sohbete kendinizden bir şeyler katarsınız ama mesafe olur yinede.10-15 yıllık arkadaşlarınızla yaptığınız sohbet şeklinde olmaz/olmamalıdır konuşmalarınız.10 yıl ve üstü arkadaş/dostlarınızla artık bir birinizi tanıyorsunuzdur eksileriniz ve artılarınızla birbirinizi kabullenmişsinizdir aynı şeyi samimiyetiniz olmayan kişilere yapmamalısınız en azından ben öyle düşünüyorum.


Anlayamadığım davranışlardan biri de arama belli ( olması gereken) bir seviye koyduğum kişilerin bana aşırı samimi davranmasıdır.Ben önce insanları gözlemlerim ve bakarım anlaşabileceğim biriyse sohbetlerime devam ederim ya arkadaş olurum ya da belli seviyede sadece sohbetlerle devam ederim..Ya da uzak durmamın benim için daha hayırlı olacağını düşünüyorsam uzak durmayı tercih ederim.Bu bir seçimdir.


Manevi olarak bana zararı olacak kişilerden uzak durup bilgi ve insanlık adına bir şeyler alabileceğim kişilere yakın olmayı tercih etmek benim seçimimdir.Onun için arama seviye koymayı tercih ettiğim kişilerin bana olur olmaz espriler yapmaları da pek hoşuma gitmez.Yanlış mıyım bilmiyorum sadece bir insanın dostlarına karşı esprileriyle herhangi birine karşı esprileri farklıdır -tıpkı sohbetleri gibi-diye düşünüyorum.Ben öyleyim en azından.Şakayı severim ama boyutu samimiyetimle alakalıdır.


Yeri , zamanı ve kimlere karşı olduğu önemlidir.Hayatıma yeni girmiş (hatta girmemiş kapısında olan)biri bana olur olmaz espriler yapmasın, istemiyorum üstüne üstlük hadsizliklerinede çoğu zaman kızıyorum.Bir dur bir tanı beni ya da bir bak bakalım ben seninle bu derece şaka yapacak kadar yakın olmak istiyor muyum ? Böyle insanlar bir adım ötesinde benim her şeyime karışmaya da kalkıyor ne hikmetse.Şaka yollu, fikir beyan ediyorum ayaklarına yatmalar falan...Yine de fazla tepki vermiyorum (terlik/ayakkabı hala ayağımda duruyor mesela bu durumlarda;) )sadece bu tip kişilerden (nasıl diyor siz beyaz Türkler ,elektrik alamadığım kişilerden )uzak durmaya çalışıyorum..En iyisi bu...


Not:Buna benzer bir durum yaşadığım için kaleme aldım yazıyı ..Yani reelimi buraya yansıttım kısacası..İyi de oldu rahatladım ;) Ve Resim alıntıdır biline 

BU HAFTA EN ÇOK OKUNAN

Sosyolojik Bir Kurum Olarak "Boş Zaman Değerlendirmesi"