* YAZARLARIMIZDAN SİZİN İÇİN SEÇTİĞİMİZ BLOG YAZILARI *

[1mk] Yüzleşme


İnsanın kendiyle yüzleşmesi...  Yalnızken düşünmekten başka bir şey yapamıyor galiba insan.Bugün herkesi ve her şeyi düşünmekten öte kendimi düşündüm. Nelere sahip olduğumu,ve bunlardan hangisini sevip sevmediğimi.

Aynaya bakarken gözlerimi kaçırdığım "beni" düşündüm...

En sevdiğim özelliğim ne diye düşündüm; sanırım merhametti,kin duymamak... Canımı acıtmak isteyenlere bile üzülmek. Evet bu belki kötü ama ben seviyorum...

En sevmediklerimin başında ise öfkeme yenilmek geldi... Çok çabuk sinirlenmek,o an ağzıma ne gelirse söylemek,kalp kırmak ve nedense bir saat tam bir saat sonra pişman olmak. Başka sevmediğim özelliklerimde vardı tabi. Mesela bazen az bile olsa kendini beğenmişlik duygusu vardı,hissetmiştim. Oysa ben kendini beğenen insanları hiç sevmem. Bazen birilerine "küçümser bir bakış" atarken yakalıyorum kendimi, ki bu insanlar genelde kibirli insanlar oluyor,onları beğenmeme duygusu belkide. Adını koyamıyorum.

Karamsarlık sarar bazen dört bir yanımı,bunu da sevmiyorum mesela. Sanki her girdiğim yolun sonu çıkmaz sokak gibi geliyor bazen,sıkışıyorum bir köşeye,ağlıyorum... Neden sorularının içinde kayboluyorum.

Yaşanılanlar insanın karakterini belirliyor biraz da. Eğer çocukluğum mutlu geçebilseydi belki daha umutlu olabilirdim. Tabii ki umut hep var ama kırık bir umut...

Şimdi yazmaya devam etsem belki sabaha kadar yazarım.

Geçmişi suçlamakta belki hatadır. Bu da belki kötü tarafımdır.

Her şeye rağmen kötü biri olup olmadığımı sorgulamaktan vazgeçmiyorum. Kendimi başklarının yerine koyup düşünüyorum çoğu zaman. Yok muydu hatalarım? Elbette vardı. Ama kötü değildim. Canım yanmadıkça kimsenin cümlesine karışmazdım. Ama canım yanarsa hakaret etmeden bildiğim tüm her şeyi söylerdim, ima ederdim ama yalansız...


Belki de bu yüzdendir bu kırılganlığım... Başkaları istediği cümleleri özgürce kurabilirken,ben kimsenin şahsına laf edemiyorum. İçime atıyorum,Allaha bırakıyorum ama "salak" demeye bile dilim varmıyor. Bir yumruk saplanıyor sanki cigerlerimin tam orta yerine,nefesim kesiliyor. Ama yapamıyorum...

Susmak benim en savunmasız yanım. Ve sanırım bu hiç değişmeyecek...

Geçenlerde hiç tanımadığım ama beni sürekli takip ettiğini söyleyen birine yazdığı yazılar içinde benimle ilgili beğenmediğim şeyler olduğundan "sen manyak mısın" demiştim. İlk kez... Bana verdiği cevap "ruhun temiz değil" demişti. Ve sadece ona manyak mısın sen dediğim içindi bu karşılık. "Sen Allah mısın?" diye cevap vermiştim sinirlenerek.

Oysa ben kimseye hakaret etmem,hiç sevmem. Bu sözü söylediğime pişman olmuştum evet ama karşlığı ağırdı. İnsanlar ne kadar garip dedim kendi kendime. Ne kadarda hazırlar... Oysa ben bana edilen tüm hakaretlere susmuştum şimdiye dek. Hiç cevap vermemiştim. Ona söylediğim bu söz nasıl daha ağır bir karşılıkla bana dönmüştü. Demek ki insanların gerçek yüzü canları yandığında ortaya çıkıyordu.Benimde canım çok yanmıştı ama susmayı tercih etmiştim. İşte bu yüzden kendimle hesaplaştığım "kötü olabilir miyim" sorusunun cevabını artık biliyorum. Ben kötü biri değilim. Olamam da...

Ruhum temiz mi? Bilemem ki.. Bilemez ki kimse Allah'tan başka.

Uzun zamandır içerisinde kaybolduğum sorum cevap buldu sanırım.
Daha rahat nefes alabilirm artık.
Daha rahat bir vicdanla..

--
10/25/2010 02:53:00 PM tarihinde ©ⓘⓖⓓⓔⓜ tarafından 1mk adresine gönderildi

Bizi de Okusana ;) × +